سلفي گري يا وهابيت

تكيه اساسي احمد بن حنبل به عنوان رييس خط سلفي گري بر سماع وشنيدن است يعني توجه كردن به ظاهر

آيات و احاديث نبوي در عقايد و عدم توجه به عقل.

احمد بن حنبل براي عقل در مسائل اعتقادي هيچ ارزشي قائل نبود و عقل را كاشف وحجت نمي دانست.

او مي گفت:  ( ما روايات را همانگونه كه هست روايت مي كنيم و آن را تصديق مي نماييم.)

حقيقت مطلب آن است كه بين سلفيه و وهابيت فرقي نيسف، آنان دو روي يك سكه اند.

وهابيان امروز همان عقايد و افكار سلفيه گذشته را دارند. اينان داخل جزيرة العرب وهابي حنبلي هستند و

هنگامي كه افكارشان را به خارج صادر مي كنند به اسم سلفي است.

واقع امر اين است كه وهابيت نشاءت  گرفته از سلفيت است، محمد بن عبدالوهاب كسي است كه مردم را

به افكار ابن تيميه و قدماي حنابله دعوت كرد، كساني كه ادعاي سلفي گري داشتند.

سلفيون معاصر همان پيروان ابن تيميه و بزرگان حنابله اند كه آنان را امام و مرجع خود به حساب مي آورند

آنان دوست ندارند كه خود را وهابي بنامند و از اين نام ناخشنودند و لذا ادعا مي كنند كه پيرو مذهب

 سلف صالحند و قصدشان از سلف صالح همان محدثين از قبيل ابن تيميه و اين قيم جوريه و امثال آنان است.

منبع: سلفي گري (وهابيت) ص 17